Italië

DSA_8375.jpg

Toevallig keek ik eens achterom tijdens een fietstochtje naar Rotterdam en zag ik daardoor een Italiaans restaurant met een enorm mooi open raam. De gasten zaten binnen, maar hadden de beleving dat ze buiten zaten. Er bestaat een App (mapstr) waar je leuke adresjes in kan noteren gesorteerd op locatie. Snel daarin de naam genoteerd om er eens langs te gaan. Inmiddels ben ik er een paar keer geweest en kan ik de plek absoluut aanraden. Ik heb het nu over Osteria Vicini.

Het eten is er heerlijk, een leuke sfeer in de zaak en je wordt uitstekend geholpen. De Italiaanse keuken blijft wat mij betreft altijd lekker. Nog een paar dagen en dan kan ik er echt optimaal van genieten. Want, mijn vriendje en ik gaan naar Rome! We hebben lang getwijfeld over allerlei steden en of we überhaupt wel wilden gaan. Een week voor vertrek, volgens mij hebben we nog nooit zo last minute iets geregeld, boekten we toch de vluchten en ons verblijf. Het tripje zal voornamelijk in het teken staan van eten en drinken. Voor mij is Rome een nog onbekende stad en ik verheug mij nu al op alles wat er te ontdekken valt.

Buon appetito!

Bloemen

DSA_8734.jpg

Een interieur vrolijkt er wat mij betreft altijd van op als er bloemen staan. Destijds in Antwerpen had ik sporadisch eens een plantje of bloemetje staan. Bij mijn nieuwe huishouden vind ik dat het een gewoonte moet worden. Dat plan had ik al een hele tijd in mijn hoofd en dus verheugde ik mij er erg op het eerste boeketje uit te zoeken. Wat een huiselijkheid hè. Op de markt in Delft zocht ik het één en ander bij elkaar en enkel daar werd ik al blij van.

Inmiddels staat er tussen de gerbera’s één grote zonnebloem. Afgelopen week heb ik fulltime gewerkt in een Nh-hotel in Noordwijk. Op een landelijk gelegen locatie. Als je van het hotel naar de parkeerplaats, of andersom, loopt kwam je langs grote velden vol zonnebloemen. De laatste werkdag van de week liep ik er met een aantal collega’s langs en zagen we dat alles gesnoeid was. Een aantal bloemen werd het niet gegund met de rest mee te mogen naar de verkoop. We renden het veld op en zochten allemaal een mooie bloem uit. Het zand klopte we er voorzichtig van af en ze mochten met ons mee terug reizen op de hoedenplank.

 

 

Koken

DSA_8640.jpg

Als er iets een luxe is sinds ik samenwoon dan zijn het wel de maaltijden die ik voorgeschoteld krijg. Een vriendje met liefde voor koken is heerlijk. Tot nu toe heeft bijna ieder etentje de allure zoals in een chic restaurant. Met als uitzondering de avond dat we de frituurpan hebben aangegooid. Voor mijn werk had ik eens een doos kipnuggets van een groothandel gekregen. Het was weggooien of meenemen. Om de vriezer iets leger te krijgen moesten we er toch maar eens een begin aan maken.

Op de foto zie je een heerlijk recept van ravioli met een gepocheerd ei, basilicum en pijnboompitten. Op smaak gemaakt met wat witte wijn en knoflook. Het dessert bij de film daarna mocht er ook zijn. Merengue met vanillekwark en vers fruit. Overdag hadden we verschillende soorten fruit gekocht op de markt en dat nuttigden we erbij. Zo hadden we van de week ook heel wat appels in huis gehaald. Met het warme weer een lekkere en gezonde snack. Zoals vaak met fruit, althans bij mij, kwam het niet op. Om er toch nog iets mee te doen maakte hij er een appelcompote van om door de Griekse yoghurt voor het ontbijt te serveren. Heel vervelend.

Het is niet eens zo dat er allerlei kookboeken voor opengeslagen moesten worden. De meeste recepten worden voornamelijk uit bladen zoals de Allerhande gehaald. Inmiddels liggen er stapels tijdschriften en uitgescheurde recepten in de boekenkast. Nu we meer samen zijn en de tijd hebben om een wat specialer gerecht uit te proberen, groeit de stapel met gemaakte recepten aanzienlijk. Ik ben benieuwd wat voor een lekkernijen er nog allemaal voorgeschoteld gaan worden. Hoewel er ook voldoende salades tussen hebben gezeten, ben ik toch maar vast naar sportschool abonnementen gaan kijken.

Jostiband

IMG_0977.jpg

Laatst werd mijn moeder benaderd om te komen werken voor het hostessbureau waar ze ingeschreven staat, maar zelf had ze al van alles op de planning. Aangezien het evenement aardig dichtbij kwam waren ze enigszins dringend op zoek naar personeel. Omdat ze zelf niet kon stelde ze voor of haar dochter, ik dus, kon komen werken. Daar werd enthousiast op gereageerd en voor ik het wist stond ik bij het desbetreffende bureau ingeschreven. Klaar voor de eerste werkavond. En wat voor eentje, in het Ziggo Dome bij het vijftig jarig jubileumconcert van de Jostiband!

Op het aanbod om daar te mogen werken kon ik absoluut geen nee zeggen. Ik vind het heerlijke mensen, lief en goudeerlijk. Sterker nog, in groep één van de basisschool was mijn eerste ‘vriendje’ een jongen met het syndroom van Down. Om bij het evenement aanwezig te zijn gaf ik snel mijn kledingmaten door en kon ik zo een paar dagen later beginnen. Met een aantal dames van een ander bureau reisde ik van Leiden naar Amsterdam. Bij aankomst kregen we keurige mantelpakken aangereikt van het merk Oger. Na het omkleden maakten we snel een verdeling en ik moest in een aparte ruimte de sponsoren ontvangen. Ergens heel leuk, anderzijds maak ik dan weinig mee van de mensen waar het écht om gaat. De ene keurig in het pak geklede heer of dame kwam er na de andere. Het liep geen storm, maar bij de reguliere ingang blijkbaar wel. Al snel moest ik daar bijspringen. Het systeem van tickets scannen deed niet wat het moest doen en alles werd vervolgens ouderwets met het oog gecontroleerd. Hele groepen mensen met of zonder een beperking kwamen voorbij. Allemaal even vriendelijk. Ze stelden zichzelf voor, gaven een hand, zwaaiden en waren blijer dan wie dan ook.

Nadat onze dienst erop zat mochten we nog even in de zaal kijken. De laatste nummers hebben we meegenoten van het hele spektakel. Guus Meeuwis, Maan, Ellen ten Damme, Gerard Joling en René Froger zagen we allemaal hun steentje bijdragen aan de show. Op het plein buiten had ik Albert Verlinde al even gespot. Ook koning Willem-Alexander was van de partij, maar die zat verscholen tussen alle andere gasten. Want ja, een uitverkocht Ziggo Dome ziet er best goed gevuld uit. Een trotste bezoeker wist de opmerking al te maken ‘dat wat Madonna niet is gelukt, lukt de Jostiband wel’. Na afloop zag ik een berichtje in hoofdletters geschreven van mijn vriendje met de mededeling dat ik te zien was op het acht uur journaal van RTL. En ja hoor, achter de presentator zie je mij keurig met de handen op de rug bezoekers ontvangen.

Mosselen

DSA_8471.jpg

Al een paar weken lang had ik zo veel zin in mosselen. Ik had het al vaak ergens op de kaart zien staan, maar het is wel een gerecht waar je iets meer de tijd voor moet nemen. Mijn vriendje maak ik er niet gelukkig mee als het voor zijn neus staat, dus eigenlijk kwam het er steeds niet van. Aangezien het toch wel een beetje een seizoensgebonden product is vond ik het van de week de hoogste tijd worden.

We woonden precies een week samen en dat mocht gevierd worden. Van elkaar eens in de week of twee weken te zien, naar iedere dag is immers wel een verschil. Hij was nog nooit bij de Oude Haven geweest in Rotterdam en dus besloten we daar heen te gaan. Tevens ook een uitstekende plek voor mosselen! We zaten er heerlijk aan het water en hebben allebei heerlijk gegeten. Op z’n minst één keer in het mosselseizoen moet ik ze gegeten hebben. Als je er naar kijkt zien ze er niet heel smakelijk uit, maar de smaak is super. Naarmate het donkerder werd kwamen de lampjes beter tot zijn recht en ging de sfeer er nog eens op vooruit. Ook voor een drankje is de Oude Haven een absolute aanrader. Ik wil nog steeds eens de zaak naast ons terras bezoeken. Volgens mij hebben ze daar heerlijke cocktails. En dat niet alleen, met de naam Stockholm op de gevel, moet het er wel leuk zijn.

Terwijl we daar zaten kwamen er heel wat bootjes voorbij gevaren. Bij eentje keken we op omdat hij zo lag op het water lag. Hij had ook een soort stoompijp. Pas toen hij dichterbij kwam zagen we dat het een hottub was in een boot. Wat een heerlijke uitvinding! Na even op de site te hebben gekeken blijkt het een HotTug te heten en kan je dat naast Rotterdam ook in Londen, Helsinki, Turku, Zurich en Kopenhagen doen. Niet alleen in het water, ook op het terras zelf viel nog wat te beleven. Naast ons zaten twee jongens biertjes te drinken. Onderuit gezakt, petjes op en drinken maar. Op een gegeven moment stonden ze allebei op, liepen de hoek om en we zagen ze daar zo een sprint trekken. De dames op het terras keken verbaasd op toen bleek dat de heren er niet meer zaten. Na zes biertjes en zonder te betalen waren ze weg.

Diezelfde avond was er een vuurwerkshow bij de Erasmusbrug. Georganiseerd vanwege de Wereld Haven Dagen. We gingen even langs, verzamelden met heel veel mensen bij elkaar langs de kant en aanschouwde het spektakel.

Broodje

DSA_845.jpg

Bij het verhuizen kom je er nog maar eens achter hoeveel spullen je eigenlijk hebt. De auto is voor het officiële verhuisweekend al twee keer vol weggereden. Dan nog paste dat weekend alles nog maar net in de auto met aanhanger. Het was wat passen en meten, maar het was gelukt. Zodoende hoefde we maar één keer op en neer te rijden. Met zo’n verhuizing zie je al je spullen nog eens voorbij komen. In mijn geval liet dat nog maar eens zien hoeveel dat eigenlijk is. Toch kan er nog altijd iets bij.

Dat blijkt maar weer, want nadat alles uitgepakt was moesten we toch echt nog even naar Ikea. Enkel rondlopen daar vind ik al leuk, laat staan als je ook nog écht iets nodig hebt. Zo was ik onder andere van plan om een bureau mee te nemen en kledingrekken. Eigenlijk maak ik nooit gebruik van het restaurant dat er bij zit. Normaal eet ik een hotdog bij de uitgang. Nu ging ik eens voor een broodje garnalen. Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast werd. Het smaakte heerlijk.

Als Ikea-fan heb ik de Ikea family kaart aangevraagd. Er stond aangegeven dat er laatst een kreeftenfeest werd gehouden. Naar het idee van een Zweedse traditie. Het weekend daarop kon je een rondleiding krijgen door een styliste die jou allerlei leuke details wist te vertellen. Een volgende keer kan ik er met mijn kaartje ook mooi bij aanwezig zijn!

 

Verhuizen

DSA_8181.jpg

Het is officieel, ik woon niet meer in Antwerpen. Mijn laatste avond vierde ik met een fles Cava en mijn laatste ochtend ontbeet ik met een taartje om het Belgische avontuur af te sluiten. Gemengde gevoelens komen er bij kijken. Een nieuw begin kan heel verfrissend zijn, maar je oude levensstijl gedag zeggen was voor mij ook niet geheel eenvoudig. Die laatste ochtend had ik bij de overburen en mijn buurman naast me een kaartje in de brievenbus gedaan om ze te bedanken. Ik heb immers fijne buren aan ze gehad. Niet veel later hoorde ik vanonder mijn balkon mijn naam geroepen worden en stond de buurman er met een fles Cava in zijn hand. Met de vriendschappen van de generatie Facebook en dergelijke is het gemakkelijker om contact te blijven houden. Maar mijn beiden buren vind ik daar niet op terug. Afscheid nemen voelt dan zo definitief.

Mijn ouders kwamen helpen met de spullen verhuizen. Van hun buurman mochten we een aanhanger lenen. Die zat tot aan de nok vol, goed beschouwd kon er niks meer bij. We waren toch al verrast dat we alles in één keer mee kregen. Ik bedoel, vijf stoelen, een open haard, een Billy boekenkast groot en klein, een bank, zes tafeltjes, al mijn kleding, een Imac inclusief originele doos, twee fietsen, een koelkastje en heel veel losse prullaria. Het is best veel. We maakten nog wat schoon en toen was het moment aangekomen om de kamerdeur dicht te doen, op slot te draaien en het pand voorgoed te verlaten. Verdrietig stapte ik de auto in. Bij het wegrijden werden we uitgezwaaid door mijn overburen. Mijn overbuurvrouw maakte druk handkus gebaren, een waardig afscheid.