Balkon

DSA_8083.jpg

Met een boekje op mijn balkon doorsta ik deze plotselinge tropische dagen prima. Tevens zorgt het voor wat ontspanning nu officieel mijn laatste dagen in Antwerpen zijn aangebroken. Tijdens het verhaal van een ander, hoef ik niet zo bij mijn eigen afscheid stil te staan. Van de week zowel op school als op mijn studentenjob alles afgehandeld. Enkel het verhuizen nog en dan is het klaar. Om niet steeds bezig te hoeven zijn met die gedachte domp ik mij liever onder in mooie verhalen. Al voor langere tijd was ik bezig in het boek ‘Kom hier dat ik u kus’ van Griet op de Beeck. Eerlijk gezegd vond ik het moeilijk om doorheen te komen. Aan de schrijfstijl mankeert absoluut niks, ik geloof dat ik meer moeite had met sommige personages. Eigenlijk neemt de hoofdpersoon pas op de laatste bladzijden haar besluiten. Van mij had ze die inzichten ook wel eerder mogen krijgen.

Nu ben ik begonnen aan een boek dat ‘De Ierse tuin’ heet en geschreven is door Tara Heavey. Het verhaal begint bij een verwaarloosde tuin. Terloops bemoeien steeds meer mensen zich met het opknappen daarvan. Een ieder met zijn eigen verhaal. Tot nu toe een leuk boek om te lezen. Het is mijn laatste aanwinst geweest op de geliefde Antwerpse boekenmarkt elke derde zondag van de maand. Ik heb er al heel wat stapels boeken vandaan. Dat patroon kon ik tijdens mijn laatste mogelijkheid niet teleurstellen. Al wat langer was ik van plan om een mooi fotoboek van Antwerpen aan te schaffen. In de standaard boekenzaken vond ik niet echt wat ik zocht. Op de markt wel. Ook heb ik nog een boek over me-time. Het stond vol met leuke plaatjes en zag er vrolijk uit. Voor een euro vond ik ook ergens in een krat het ‘Body Book’ van Cameron Diaz. In de winkels had ik er al vaker naar gekeken, maar nooit gekocht. Deze kans kon ik niet voorbij laten gaan. Weer een aantal mooie aanwinsten voor in de boekenkast.

Moose

DSA_8040 kopiëren.jpg

Ondanks dat ik in Antwerpen een stuk zuidelijker zit dan dat ik ooit in Stockholm deed, kan ik mij nog wel in de Scandinavische sferen wanen. Mocht ik daar behoefte aan hebben kan ik terecht bij de winkel Moose in the City. Van interieur tot kleding en boeken, alles heeft betrekking op de Scandinavische landen. Heerlijk om enkel al doorheen te lopen. Alhoewel het telkens wel een beetje heimwee met zich meebrengt.

Vooral de keer toen we dachten er goed aan te doen om een dagje naar Antwerpen te komen. Ik was net terug van mijn stage uit Stockholm en zag het allemaal nogal somber in. Bij alles dacht ik aan mijn leven daar. Om de Nederlandse sleur wat te verbreken ging ik met mijn ouders naar Antwerpen. Toen nog niet eens wetende dat ik er ooit twee jaar zou gaan wonen. Hoe dan ook, op een gegeven moment liepen we langs die winkel. Enkel de aanblik deed me alweer terug willen gaan. Pas toen ik, heel slim, een boek over Stockholm opensloeg kwamen de tranen helemaal naar boven. Ik vergeet de situatie nooit meer. Daar in dat boekje stonden afbeeldingen van waar ik de maanden daarvoor had rondgelopen en geleefd. Met het boek nog in mijn handen stroomden de tranen over mijn wangen. Ik wilde terug!

Nog iedere keer als ik in die winkel sta denk ik aan dat moment. Ook de boekjes over Stockholm staan er nog altijd. Ik barst niet meer in huilen uit, maar het gevoel van heimwee is binnen een fractie van een seconde weer aanwezig. Ik ben benieuwd of ik dat binnenkort ook andersom zal ervaren. Dat als ik waar ook ter wereld ben en ik iets uit Antwerpen zie, mij de tranen in de ogen staan. Gek genoeg denk ik van niet. Ook al heb ik er langer gewoond, Zweden is en blijft mijn favoriet.

Weekend

DSA_7623.jpg

Tja, de constatering dat veel van wat je doet voor het laatst zal zijn. Inmiddels is die tijd aangebroken. Het laatste weekend en nu dus ook de laatste doordeweekse dagen voor mij in Antwerpen. Nog één keer optimaal genieten van de stad. Mijn vriendje kwam langs en we hadden een hele lijst met adresjes waar we langs wilden gaan. Voornamelijk horeca. Al vroeg in de morgen haalde ik hem op van het station. Voor het ontbijt begonnen we bij Lojola. Dat ligt aan het Hendrik Conscienceplein. De foto bij dit bericht is daar genomen. Het is een knus zaakje waar altijd dezelfde jongen de meest heerlijke taarten maakt. Een aanrader voor de visliefhebber is de muffin met zalm. Onze volgende bestemming was Coffeelabs op de Lange Klarenstraat. Zeker in combinatie met een zonnetje een erg leuke plek om op het dakterras plaats te nemen. Ze serveren er heerlijke homemade limonades en tal van verschillende koffies.

De stad was sowieso al in een feeststemming door de jaarlijks terugkerende Bollekefeesten. Een vierdaags evenementen met markten waar zowel hebbedingetjes als eten en drinken verkrijgbaar zijn. De voornaamste reden om er langs te gaan is vanwege een bolleke. Of te wel, het bier gebrouwen door De Koninck. Na daar een rondje te hebben gelopen, stond het avondeten op ons lijstje. Spareribs bij Amadeus. Ik heb er veel positieve verhalen over gehoord en dus waren we erg benieuwd. Ondanks het twijfelachtige weer namen we plek op een vol terras op De Suikerrui. Tijdens het eten konden we zo heerlijk de voorbij komende mensen bekijken. Altijd leuk. Het concept van eten is hier onbeperkt en de obers lopen steeds rond met een lading nieuwe ribben. Ons enthousiasme was iets milder. Laat ik het zo zeggen, indien je dol bent op vet vlees is dit absoluut een ideale zaak.

Tijdens onze wandeling terug naar huis passeerden we Appelmans. Tussen verschillende pizzeria’s in ligt deze zaak op het Papenstraatje. Een trendy plek waar je naast het restaurant ook een bar hebt met heerlijke cocktails. Ook daar namen we plaats. De volgende dag ontbeten we met een wafel met slagroom. Niet veel later stonden we in de rij bij een bakfiets omgetoverd tot food-kraam. Deze man maakt de meest heerlijke broodjes speenvarken. Iedere zaterdag en zondag staat hij op de markt op het Theaterplein. Inmiddels begon ik al aardig vol te raken, maar die avond hadden we een feestje. Na wat lekkere hapjes kwam er een heus burger feest. Keuze uit verschillende soorten burgers, broodjes en beleg.

De laatste dag moest er nog even een bezoekje worden gebracht aan de boekenmarkt die eens in de maand op De Coninckplein wordt gehouden. Je kan er parels van boeken vinden voor een euro of iets meer. Die ochtend stond ons ontbijt gepland bij Roest. Met uitzicht op het Museum aan de Stroom zit je hier op de Sint-Aldegondiskaai hartstikke leuk. Dat niet alleen, je kan er heerlijk eten. Binnen in de zaak hangen er planten aan het plafond en is de vloer van glas. Eerst moet je er even om je heen kijken. In de avond sloten we af bij Bier Central op De Keyserlei. In de jaren Antwerpen zijn Kwak en Leffe Ruby tot mijn favorieten gaan behoren. We namen nog een bittergarnituur en een zak friet. Met allebei een Kwak in de hand sloten we het weekend dat in het teken stond van eten en drinken geslaagd af.

Overburen

DSA_7611.jpg

Op het moment ben ik een boek aan het lezen van Griet op de Beeck, Kom hier dat ik u kus. Het duurde even voordat ik in het verhaal zat, maar het is gelukt. In het boek volg je Mona in uiteenlopende leeftijdsfases. Een verhaal over waarom we worden wie we zijn. Dat brengt de lezer op een gegeven moment naar haar appartement. Daarover schrijft ze ‘Ik woon in een appartement in een smalle straat, dat brengt het leven aan de overkant ook een beetje in het mijne.’

In die zin kon ik mij direct vinden. De afgelopen twee jaar heb ik vanaf mijn kamer redelijk goed uitzicht gehad op mijn overburen. Zonder elkaar ooit gesproken te hebben, wisten we van elkaar wie we waren. Ik aanschouwde hen zo nu en dan en zij mij. Pas nadat we elkaar een keertje buiten op straat tegen kwamen, kenden we elkaar ‘echt’. Vanaf dat moment begonnen we ook naar elkaar te zwaaien als we beiden nieuwsgierig naar buiten keken. Dat deden we dan ook best vaak. Vermoedelijk zijn mijn buurman en ik de meest nieuwsgierige mensen van de straat. Er hoeft maar iets te gebeuren en we kijken. Ergens geeft het wel een veilig idee.

De straat waar ik woon is immers niet de beste. Er zitten wat cafeetjes in de buurt rondom en die trekken niet het meest fijne volk. Een vechtpartij is nog bijna mild te noemen. Vlakbij was een keer een scooter in een zaak gereden uit wraak. Nog voordat ik hier woonde was er een paar straten verderop een schietincident. Zelf heb ik weleens aan de andere kant van de straat een man opgepakt zien worden. De politie stond eerst heel lang met hem te wachten. Later bleek dat er een paar enorme messen uit zijn broekzak werden gehaald. Vermoedelijk was er al gebruik van gemaakt, althans hij zat zelf aardig onder het bloed. Van één keer heb ik het meeste spijt dat ik niet iets gedaan heb. Midden in de nacht werd ik wakker van kabaal. Ik zag een jonge vrouw in elkaar gedoken zitten op de stoep. De man naast haar schopte haar, met de kracht zoals een voetballer doet, tegen het hoofd. Later liep hij weg en zij bleef zitten. Nog altijd hoop ik maar dat het voor haar toch goed is afgelopen.

Meer

DSA_6538.jpg

Eén van de redenen dat Zweden voor mij zo’n geliefd land is komt door de vele meren. Ik kan het uren volhouden om langs de kant van het water te zitten en oneindig voor mij uit te staren. Het meer op de foto ligt vlakbij de plek waar ik in Zweden altijd verblijf. Naast het meer is een kleine naturistencamping. Voornamelijk ouderen met een campertje of caravan genieten daar van de rust en de ruimte. In de ochtend is het een geliefde plek voor een frisse duik in het water.

Op die momenten met elkaar in het water heb je soms de leukste gesprekken. Vaak komen er Noren of Zweden zelf. De laatste keer dat ik er was zat ik op een bankje op te drogen en na te genieten van het uitzicht. Een meneer van de camping vroeg of hij naast mij mocht komen zitten. Het blijft een beetje raar, ikzelf in joggingpak en hij zonder iets. Na een leuk gesprek werd ik zelfs nog uitgenodigd in de avond een borrel te komen drinken.

Diezelfde ochtend kwam er ook een man zonder kleding op een combinatie tussen een step en scootmobiel aan gereden. De paar mensen die op het strand zaten keken elkaar met een kleine glimlach aan. Het zag er toch enigszins merkwaardig uit. In de avond kwam ik er weer, niet vanwege de borrel, maar om foto’s te maken. Op een windstille zomeravond is het meer als een spiegel zo glad. Een ideaal moment voor wat mooie foto’s. Ik was druk in de weer, totdat ik eventjes naar beneden keek. Zat er toch opeens een klein slangetje naast mijn voet. Voor mij was dat ding al groot genoeg om het op een springen/rennen te zetten. Ik zag de mensen op de camping al enigszins geschrokken opkijken. Die slang betekende tevens het einde van mijn fotosessie. Dat deel van de natuur waardeer ik nog altijd iets minder.

Aper’eau

aper'eau

Misschien wel één van de laatste avondjes op stap in Antwerpen. Wat een raar idee. Niet echt iets om te veel over na te denken want zo goed ben ik niet in afscheid nemen. Op Facebook zag ik een evenement voorbij komen met de naam Aper’eau. Op een aantal vrijdagavonden in de zomermaanden organiseren ze op unieke locaties een gelegenheid voor een drankje en hapje. Ditmaal bij het Vlinderpaleis, ofwel het gerechtsgebouw in Antwerpen. Een imposant gebouw aan het einde van de leien. De mensen die er waren, waren allemaal tiptop gekleed. In hun handen hielden ze één van de vele soorten Martini cocktails vast. Eventjes hebben we er rondgelopen en deden we mee met de massa.

Die avond waren wij ook nog uitgenodigd op een kotfeestje. Een collega van mijn vriendin had zo’n tweehonderd man bij haar thuis uitgenodigd. Uit nieuwsgierigheid en beleefdheid gingen we even langs. Ik vond de mensen wat bijzonder uitgedost. Al snel wist mijn vriendin zich te herinneren dat het feestje ook een thema bezat. Zo fout mogelijk en het liefst met zo veel mogelijk tijgerprint. Een deel van de dames droeg enkel een niets verhullend nachtjurkje. Tja, daar stond ik dan met mijn pareloorbellen en wit bloesje. Onze kledingstijl paste er niet helemaal tussen. Vanuit een hoekje hebben we alles heerlijk geobserveerd. Er viel immers genoeg te zien. In één van de ruimtes waren ze druk in de weer met het spelletje bierpong. De versiering was in de vorm van slingers met daarop lichaamsdelen getekend. En aan de muren hingen gekleurde condooms. Puur uit verbazing en interesse voor het gedrag van andere zijn we best nog wel eventjes gebleven. Ik persoonlijk vond het wel een mooie afsluiting voor mijn studententijd hier.

Vloerkleed

DSA_7567.jpg

Over precies twee weken ben ik aan het sjouwen met meubels en verhuisdozen. De eerste twee ladingen zijn al verhuisd. Enkel het grote werk moet nog gebeuren en wellicht wat restjes. In gedachten ben ik al de hele tijd bezig met het inrichten van mijn nieuwe onderkomen. Uiteraard bedenk ik dan ook van alles wat er nog aangeschaft moet worden. Zo heb ik nog een nieuwe manier nodig om mijn kleding op te bergen. Eerst dacht ik aan een complete kledingkast, maar eigenlijk vind ik van die rekjes ook wel leuk. Ik ben er nog niet helemaal over uit, maar in ieder geval stond een nieuw vloerkleed ook op mijn lijstje.

Voor een aantal dagen was mijn moeder bij mij in Antwerpen. Nog een laatste keer de stad van voor naar achter doorkruist. Eén van de winkels waar we in gingen was Sissy-Boy. Sowieso een favoriete winkel. Op een ladder gevuld met vloerkleden zag ik het kleed, dat afgebeeld is op de foto, er tussen hangen. Waarom is soms lastig te zeggen, maar hij sprak mij aan. Terwijl de andere kleden qua kleuren veel meer matchen bij mijn interieur. Ik bekeek hem aandachtig, maar liet hem toch nog even hangen. Bij thuiskomst heb ik tal van vloerkleden collecties bekeken en geen eentje overtrof hem. De volgende dag ben ik er weer heen gegaan. Een kleed van 120 cm bij 180 cm voor 89,99 euro is best redelijk kwam ik achter na mijn zoekacties. Ik werd geholpen door een ontzettend vrolijke jongen met vrouwelijke kanten. Door zijn enthousiasme en eigenlijk omdat ik het toch al wel besloten had, nam ik het kleed mee. Bij de kassa zei ik dat mijn moeder nog een bedrag van 13 euro op haar spaaraccount had openstaan wat ik er voor mocht gebruiken. Hij was al jaloers dat ik en niet hij het kleed mee nam, nu nog een beetje extra. Hij scande de barcode en verstijfde. Voor zich op het scherm verscheen dat het kleed nu ook nog eens met zestig procent korting was. Er werden meerdere collega’s bijgehaald die het allemaal niet begrepen. Volgens hen was het een item uit de nieuwe collectie. Het afrekenen kon wat mij betreft niet snel genoeg gaan. Geen van hen wist er meer over en dus rekende ik 23 euro af. Ik snelde mijzelf naar buiten met een stralende lach op mijn gezicht. Als dit geen geluk hebben is, weet ik het ook niet meer. Ik kan niet wachten om hem een plekje te geven in mijn nieuwe thuis.