Jostiband

IMG_0977.jpg

Laatst werd mijn moeder benaderd om te komen werken voor het hostessbureau waar ze ingeschreven staat, maar zelf had ze al van alles op de planning. Aangezien het evenement aardig dichtbij kwam waren ze enigszins dringend op zoek naar personeel. Omdat ze zelf niet kon stelde ze voor of haar dochter, ik dus, kon komen werken. Daar werd enthousiast op gereageerd en voor ik het wist stond ik bij het desbetreffende bureau ingeschreven. Klaar voor de eerste werkavond. En wat voor eentje, in het Ziggo Dome bij het vijftig jarig jubileumconcert van de Jostiband!

Op het aanbod om daar te mogen werken kon ik absoluut geen nee zeggen. Ik vind het heerlijke mensen, lief en goudeerlijk. Sterker nog, in groep één van de basisschool was mijn eerste ‘vriendje’ een jongen met het syndroom van Down. Om bij het evenement aanwezig te zijn gaf ik snel mijn kledingmaten door en kon ik zo een paar dagen later beginnen. Met een aantal dames van een ander bureau reisde ik van Leiden naar Amsterdam. Bij aankomst kregen we keurige mantelpakken aangereikt van het merk Oger. Na het omkleden maakten we snel een verdeling en ik moest in een aparte ruimte de sponsoren ontvangen. Ergens heel leuk, anderzijds maak ik dan weinig mee van de mensen waar het écht om gaat. De ene keurig in het pak geklede heer of dame kwam er na de andere. Het liep geen storm, maar bij de reguliere ingang blijkbaar wel. Al snel moest ik daar bijspringen. Het systeem van tickets scannen deed niet wat het moest doen en alles werd vervolgens ouderwets met het oog gecontroleerd. Hele groepen mensen met of zonder een beperking kwamen voorbij. Allemaal even vriendelijk. Ze stelden zichzelf voor, gaven een hand, zwaaiden en waren blijer dan wie dan ook.

Nadat onze dienst erop zat mochten we nog even in de zaal kijken. De laatste nummers hebben we meegenoten van het hele spektakel. Guus Meeuwis, Maan, Ellen ten Damme, Gerard Joling en René Froger zagen we allemaal hun steentje bijdragen aan de show. Op het plein buiten had ik Albert Verlinde al even gespot. Ook koning Willem-Alexander was van de partij, maar die zat verscholen tussen alle andere gasten. Want ja, een uitverkocht Ziggo Dome ziet er best goed gevuld uit. Een trotste bezoeker wist de opmerking al te maken ‘dat wat Madonna niet is gelukt, lukt de Jostiband wel’. Na afloop zag ik een berichtje in hoofdletters geschreven van mijn vriendje met de mededeling dat ik te zien was op het acht uur journaal van RTL. En ja hoor, achter de presentator zie je mij keurig met de handen op de rug bezoekers ontvangen.

Advertenties

Mosselen

DSA_8471.jpg

Al een paar weken lang had ik zo veel zin in mosselen. Ik had het al vaak ergens op de kaart zien staan, maar het is wel een gerecht waar je iets meer de tijd voor moet nemen. Mijn vriendje maak ik er niet gelukkig mee als het voor zijn neus staat, dus eigenlijk kwam het er steeds niet van. Aangezien het toch wel een beetje een seizoensgebonden product is vond ik het van de week de hoogste tijd worden.

We woonden precies een week samen en dat mocht gevierd worden. Van elkaar eens in de week of twee weken te zien, naar iedere dag is immers wel een verschil. Hij was nog nooit bij de Oude Haven geweest in Rotterdam en dus besloten we daar heen te gaan. Tevens ook een uitstekende plek voor mosselen! We zaten er heerlijk aan het water en hebben allebei heerlijk gegeten. Op z’n minst één keer in het mosselseizoen moet ik ze gegeten hebben. Als je er naar kijkt zien ze er niet heel smakelijk uit, maar de smaak is super. Naarmate het donkerder werd kwamen de lampjes beter tot zijn recht en ging de sfeer er nog eens op vooruit. Ook voor een drankje is de Oude Haven een absolute aanrader. Ik wil nog steeds eens de zaak naast ons terras bezoeken. Volgens mij hebben ze daar heerlijke cocktails. En dat niet alleen, met de naam Stockholm op de gevel, moet het er wel leuk zijn.

Terwijl we daar zaten kwamen er heel wat bootjes voorbij gevaren. Bij eentje keken we op omdat hij zo lag op het water lag. Hij had ook een soort stoompijp. Pas toen hij dichterbij kwam zagen we dat het een hottub was in een boot. Wat een heerlijke uitvinding! Na even op de site te hebben gekeken blijkt het een HotTug te heten en kan je dat naast Rotterdam ook in Londen, Helsinki, Turku, Zurich en Kopenhagen doen. Niet alleen in het water, ook op het terras zelf viel nog wat te beleven. Naast ons zaten twee jongens biertjes te drinken. Onderuit gezakt, petjes op en drinken maar. Op een gegeven moment stonden ze allebei op, liepen de hoek om en we zagen ze daar zo een sprint trekken. De dames op het terras keken verbaasd op toen bleek dat de heren er niet meer zaten. Na zes biertjes en zonder te betalen waren ze weg.

Diezelfde avond was er een vuurwerkshow bij de Erasmusbrug. Georganiseerd vanwege de Wereld Haven Dagen. We gingen even langs, verzamelden met heel veel mensen bij elkaar langs de kant en aanschouwde het spektakel.

Broodje

DSA_845.jpg

Bij het verhuizen kom je er nog maar eens achter hoeveel spullen je eigenlijk hebt. De auto is voor het officiële verhuisweekend al twee keer vol weggereden. Dan nog paste dat weekend alles nog maar net in de auto met aanhanger. Het was wat passen en meten, maar het was gelukt. Zodoende hoefde we maar één keer op en neer te rijden. Met zo’n verhuizing zie je al je spullen nog eens voorbij komen. In mijn geval liet dat nog maar eens zien hoeveel dat eigenlijk is. Toch kan er nog altijd iets bij.

Dat blijkt maar weer, want nadat alles uitgepakt was moesten we toch echt nog even naar Ikea. Enkel rondlopen daar vind ik al leuk, laat staan als je ook nog écht iets nodig hebt. Zo was ik onder andere van plan om een bureau mee te nemen en kledingrekken. Eigenlijk maak ik nooit gebruik van het restaurant dat er bij zit. Normaal eet ik een hotdog bij de uitgang. Nu ging ik eens voor een broodje garnalen. Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast werd. Het smaakte heerlijk.

Als Ikea-fan heb ik de Ikea family kaart aangevraagd. Er stond aangegeven dat er laatst een kreeftenfeest werd gehouden. Naar het idee van een Zweedse traditie. Het weekend daarop kon je een rondleiding krijgen door een styliste die jou allerlei leuke details wist te vertellen. Een volgende keer kan ik er met mijn kaartje ook mooi bij aanwezig zijn!

 

Verhuizen

DSA_8181.jpg

Het is officieel, ik woon niet meer in Antwerpen. Mijn laatste avond vierde ik met een fles Cava en mijn laatste ochtend ontbeet ik met een taartje om het Belgische avontuur af te sluiten. Gemengde gevoelens komen er bij kijken. Een nieuw begin kan heel verfrissend zijn, maar je oude levensstijl gedag zeggen was voor mij ook niet geheel eenvoudig. Die laatste ochtend had ik bij de overburen en mijn buurman naast me een kaartje in de brievenbus gedaan om ze te bedanken. Ik heb immers fijne buren aan ze gehad. Niet veel later hoorde ik vanonder mijn balkon mijn naam geroepen worden en stond de buurman er met een fles Cava in zijn hand. Met de vriendschappen van de generatie Facebook en dergelijke is het gemakkelijker om contact te blijven houden. Maar mijn beiden buren vind ik daar niet op terug. Afscheid nemen voelt dan zo definitief.

Mijn ouders kwamen helpen met de spullen verhuizen. Van hun buurman mochten we een aanhanger lenen. Die zat tot aan de nok vol, goed beschouwd kon er niks meer bij. We waren toch al verrast dat we alles in één keer mee kregen. Ik bedoel, vijf stoelen, een open haard, een Billy boekenkast groot en klein, een bank, zes tafeltjes, al mijn kleding, een Imac inclusief originele doos, twee fietsen, een koelkastje en heel veel losse prullaria. Het is best veel. We maakten nog wat schoon en toen was het moment aangekomen om de kamerdeur dicht te doen, op slot te draaien en het pand voorgoed te verlaten. Verdrietig stapte ik de auto in. Bij het wegrijden werden we uitgezwaaid door mijn overburen. Mijn overbuurvrouw maakte druk handkus gebaren, een waardig afscheid.

Onenigheid

DSA_8128.jpg

Op mijn één na laatste ochtend in Antwerpen werd ik nog even getrakteerd op een mooi schouwspel. Een man was luid aan het brullen een paar huizen verderop. Eerst nog niet zodanig dramatisch om je bed voor uit te komen, maar na een aantal minuten werd ik toch te nieuwsgierig. Het geluid dat de man fabriceerde was gericht op een huis. Niet veel later, ik was precies op tijd, stapte er een man uit het gebouw met enkel een boxershort aan. Hij sprong als een heuse boks held de voordeur uit. Zijn lichaam al paraat om een klap uit te delen. Het was meer spel, dan echt een aanval. De heren draaiden wat om elkaar heen. Wel met boze blikken en dreigende houdingen. Uiteindelijk hebben ze wel nog wat klappen uitgedeeld. Totdat de man die begonnen was het wat spannender wilde maken. Hij liep naar zijn twee fietsen, die hij uiteindelijk nog best keurig had weggezet en pakte zijn grote kettingslot. Vanaf dat moment ging het er iets drastischer aan toe. Met dat slot wist hij nog een paar harde slagen uit te delen. Op de achtergrond zag ik een mevrouw bellen, terwijl ze keek en niet veranderde van plek. Niet veel later kwam er een Skoda de straat ingescheurd en stapten er wat brede Harry’s uit. Bandje om de arm en huppakee. De man in boxershort glipte snel naar binnen. Ook een politiebusje arriveerde ter plaatsen. Een groep van vijf man hield zich bezig met enkel de man met het slot. Hij werd opgepakt en meegenomen. Ik was alles geconcentreerd aan het volgen, evenals mijn overburen. Pas toen de auto’s wegreden dacht ik aan de fietsen. Waarvan de ene best een mooie mountainbike.

Ik was er van overtuigd dat ze binnen korte tijd allebei een nieuwe eigenaar zouden krijgen indien ze daar zo bleven staan. Daardoor besloot ik contact op te nemen met De Blauwe Lijn. Een infonummer van de lokale politie van Antwerpen met alle niet dringende vragen. Dringend moest het ook absoluut niet zijn, de wachttijd was niet niks. Uiteindelijk nam er iemand op, ik begon mijn verhaal en zijn eerste reactie was ‘oh je bent een Hollander, je belt toch wel voor iets in België hè?’ Ik moest mijn verhaal een paar keer uitleggen voordat hij begreep hoe het zat. Wat hem betreft kon ik beter zelf de fietsen met een eigen slot vastzetten en wachten totdat de man terug zou komen. Ik gaf aan dat me dat niet helemaal het meest verstandige leek en toen wist hij het ook niet meer. Nadat hij erachter kwam dat het incident net tien minuten geleden was gebeurd werd ik in de wacht gezet. Daarna kwam hij terug met de mededeling dat ze deze informatie zouden opnemen in het dossier. Top!

Nog geen uur later hoor ik opnieuw gegil buiten. Een man gaat er vandoor met de mooie mountainbike. Een andere, voor mij wildvreemde man, maakt een hoop heisa en roept dat het zijn fiets is. Bijna gaat het verder dan een woordenwisseling, maar dan pakt dief nummer één de fiets en racet er vandoor. Weg fiets. De iets meer verouderde fiets met een plastic tasje eraan blijft best lang staan. Pas tegen het einde van de dag is ook die verdwenen.

Balkon

DSA_8083.jpg

Met een boekje op mijn balkon doorsta ik deze plotselinge tropische dagen prima. Tevens zorgt het voor wat ontspanning nu officieel mijn laatste dagen in Antwerpen zijn aangebroken. Tijdens het verhaal van een ander, hoef ik niet zo bij mijn eigen afscheid stil te staan. Van de week zowel op school als op mijn studentenjob alles afgehandeld. Enkel het verhuizen nog en dan is het klaar. Om niet steeds bezig te hoeven zijn met die gedachte domp ik mij liever onder in mooie verhalen. Al voor langere tijd was ik bezig in het boek ‘Kom hier dat ik u kus’ van Griet op de Beeck. Eerlijk gezegd vond ik het moeilijk om doorheen te komen. Aan de schrijfstijl mankeert absoluut niks, ik geloof dat ik meer moeite had met sommige personages. Eigenlijk neemt de hoofdpersoon pas op de laatste bladzijden haar besluiten. Van mij had ze die inzichten ook wel eerder mogen krijgen.

Nu ben ik begonnen aan een boek dat ‘De Ierse tuin’ heet en geschreven is door Tara Heavey. Het verhaal begint bij een verwaarloosde tuin. Terloops bemoeien steeds meer mensen zich met het opknappen daarvan. Een ieder met zijn eigen verhaal. Tot nu toe een leuk boek om te lezen. Het is mijn laatste aanwinst geweest op de geliefde Antwerpse boekenmarkt elke derde zondag van de maand. Ik heb er al heel wat stapels boeken vandaan. Dat patroon kon ik tijdens mijn laatste mogelijkheid niet teleurstellen. Al wat langer was ik van plan om een mooi fotoboek van Antwerpen aan te schaffen. In de standaard boekenzaken vond ik niet echt wat ik zocht. Op de markt wel. Ook heb ik nog een boek over me-time. Het stond vol met leuke plaatjes en zag er vrolijk uit. Voor een euro vond ik ook ergens in een krat het ‘Body Book’ van Cameron Diaz. In de winkels had ik er al vaker naar gekeken, maar nooit gekocht. Deze kans kon ik niet voorbij laten gaan. Weer een aantal mooie aanwinsten voor in de boekenkast.

Moose

DSA_8040 kopiëren.jpg

Ondanks dat ik in Antwerpen een stuk zuidelijker zit dan dat ik ooit in Stockholm deed, kan ik mij nog wel in de Scandinavische sferen wanen. Mocht ik daar behoefte aan hebben kan ik terecht bij de winkel Moose in the City. Van interieur tot kleding en boeken, alles heeft betrekking op de Scandinavische landen. Heerlijk om enkel al doorheen te lopen. Alhoewel het telkens wel een beetje heimwee met zich meebrengt.

Vooral de keer toen we dachten er goed aan te doen om een dagje naar Antwerpen te komen. Ik was net terug van mijn stage uit Stockholm en zag het allemaal nogal somber in. Bij alles dacht ik aan mijn leven daar. Om de Nederlandse sleur wat te verbreken ging ik met mijn ouders naar Antwerpen. Toen nog niet eens wetende dat ik er ooit twee jaar zou gaan wonen. Hoe dan ook, op een gegeven moment liepen we langs die winkel. Enkel de aanblik deed me alweer terug willen gaan. Pas toen ik, heel slim, een boek over Stockholm opensloeg kwamen de tranen helemaal naar boven. Ik vergeet de situatie nooit meer. Daar in dat boekje stonden afbeeldingen van waar ik de maanden daarvoor had rondgelopen en geleefd. Met het boek nog in mijn handen stroomden de tranen over mijn wangen. Ik wilde terug!

Nog iedere keer als ik in die winkel sta denk ik aan dat moment. Ook de boekjes over Stockholm staan er nog altijd. Ik barst niet meer in huilen uit, maar het gevoel van heimwee is binnen een fractie van een seconde weer aanwezig. Ik ben benieuwd of ik dat binnenkort ook andersom zal ervaren. Dat als ik waar ook ter wereld ben en ik iets uit Antwerpen zie, mij de tranen in de ogen staan. Gek genoeg denk ik van niet. Ook al heb ik er langer gewoond, Zweden is en blijft mijn favoriet.